از اولین کاربردهای نرم افزارها در سازمانهای امروزی پردازش امور جاری و مکانیزه کردن فرآیندهای کاری و اداری در سطح عملیات روزمره سازمانها است. این دسته از نرم افزارهای که تحت نام سیستم های اطلاعات عملیاتی
(OIS: Operational Information Systems) معروف هستند، شامل سیستمهای
پردازش تراکنش
(TPS: Transactional Processing Systems)
برای مکانیزه کردن پردازشهای عملیاتی
سیستمهای دانش فنی
(KWS: Knowledge Work systems)
برای انجام محاسبات فنی و مهندسی
و سیستمهای اتوماسیون اداری
(OAS: Office Automation Systems)
با هدف خودکار سازی فرآیندهای اداری می باشند.

در این دسته از سیستمها، رادمان با هدف برآورده سازی نیازهای خاص مجموعه های سازمانی و تنها در مواردی که احساس می کرده است نمونه مشابه کمتری وجود دارد ، نرم افزارهای مختلفی را ایجاد کرده است.
در این نرم افزارها از یکسو نیروهای عملیاتی سازمانها و نیازهایشان مد نظر بوده است و از سوی دیگر سعی شده است گزارشات مدیریتی خاص نیز برای سطوح مدیریت ارشد و میانی سازمانها طراحی شود.
تجربه چندین ساله بسیاری از این سیستمها در سازمانهای مختلف نشان داده است که تشخیص نیازمندیهای خاص هر سازمان، محدوده فعالیت و خروجی های مدنظر به همراه بکارگیری روشهای مهندسی نرم افزار در طراحی معماری نرم افزار و واسط کاربری، مهمترین عامل برای موفقیت سیستمهای این چنین می باشد.